Michael Bloomberg, de burgemeester van New York, doet niet mee aan de presidentsrace. Dankzij via-via achtergrondkennis en door tussen de regels te lezen krijgt dat bericht een verrassende lading.
Bloomberg maakte vandaag in de New Times een eind aan onzekerheid. In een artikel op de opiniepagina schreef "I am not — and will not be — a candidate for president. I have watched this campaign unfold, and I am hopeful that the current campaigns can rise to the challenge by offering truly independent leadership." Hij kan volgens hem het meest productief zijn als aanjager, "using the means at my disposal to promote a real and honest debate."
Zijn rol is hiermee echter niet uitgespeeld. "The means at my disposal" is ten eerste zijn eigen vermogen van zo`n 13 miljard. Daarnaast heeft hij grote politieke invloed. De burgemeester, -een voormalige Democraat en ex-Republikein - is het gezicht van de Amerikaanse politici die niet meer in partijen geloven. De problemen van deze tijd - het milieu is met name een van zijn stokpaardjes - vragen om objectieve oplossingen en niet om ideologische lapmiddelen.
Bloomberg begon zijn flirt met het Witte Huis toen de voorverkiezingen nog moesten beginnen. Hij vond dat geen van de koplopers van de op dat moment 18 kandidaten zijn boodschap deelde. Terwijl iedereen zich op de aftrap in Iowa concentreerde, stelde hij een verkenningscommissie samen om zijn kansen in kaart te brengen. Toen begon Barack Obama aan zijn opmars. Steeds meer kiezers schaarden zich achter zijn campagne van hoop en verandering. Hoewel hij het niet met zoveel woorden zei, was het duidelijk dat Obama een supporter was van Bloomberg's geloof in postpartisanship. De vraag was - en is - echter nog steeds of hij daadwerkelijk in staat is de nominatie van Hillary Clinton af te pakken.
Bloomberg weet het antwoord inmiddels en daarom doet hij niet mee: Obama gaat winnen. Hoe ik dat weet? Een vriend van mij werkte voor een Democratische strateeg, die Bloomberg over zijn campagnekansen adviseerde. Als Bloomberg zich kandidaat had gesteld, was "verandering" zijn thema geworden, vertelde hij. Als Clinton en McCain de kandidaten zouden zijn, had hij als onafhankelijke kandidaat met die boodschap ver kunnen komen; kijk maar naar Obama.
Maar als de eindstrijd tussen McCain en Obama gaat, zou Bloomberg's veranderingscampagne een behoorlijk vijfde wiel aan de wagen zijn. Daarmee zou hij dezelfde kansloze derde plaats veroveren als alle andere onafhankelijke kandidaten. En voor mensen als Michael Bloomberg is dat geen optie. Liever dan dat bemoeit hij zich op een constructieve manier met de toekomst van het land. En volgens hem is die gericht op "unity; away from ideology and toward common sense; away from sound bites and toward substance. "
Bloomberg gaat nog een stap verder. Zonder namen te noemen, belooft hij de kandidaat te steunen die gelooft in "an independent, nonpartisan approach and embraces practical solutions that challenge party orthodoxy. I’ll join others in helping that candidate win the White House. I believe that the candidate who recognizes that the party is over — and begins enlisting all of us to clean up the mess — will be the winner this November, and will lead our country to a great and boundless future." Zelfs zonder via-via achtergrondinformatie is het geen raadsel wie hij bedoelt.
Thursday, 28 February 2008
Tuesday, 26 February 2008
Hillary's rollenspel
Tijdens het laatste debat voor de alles beslissende verkiezingen in Texas en Ohio moet Hillary Clinton alles uit de kast halen. In welke rol krijgt het publiek haar vanavond te zien?
In de afgelopen maanden heeft Clinton verschillende kanten van zich laten zien. Vlak voor de verkiezingen in New Hampshire brak ze in tranen uit toen iemand haar vroeg hoe het met haar ging. Analysten beschreven dat moment als doorslaggevend voor haar overwinning.
In de aanloop naar Super Tuesday was ze de koele kikker. Barack Obama had weliswaar een paar keer gewonnen, maar dat zou ze op die dag rechtzetten. Toen dat niet gebeurde, leek ze haar schouders op te halen: er kwamen immers nog voldoende verkiezingen om haar alsnog probleemloos de nominatie te bezorgen.
Obama begon vervolgens aan zijn zegereeks van 11 overwinningen op rij. Clinton onderging ze gelaten. Na iedere nederlaag sprak ze vol optimisme over de volgende verkiezing die ze zeker zou winnen. Toen er in de media stemmen opgingen dat haar campagne op sterven na dood was, goeide ze het roer weer om.
Ze begon met boos worden. Obama probeerde haar aan het NAFTA verdrag te koppelen dat tijdens Bill Clinton's presidentsschap werd getekend en in sommige ogen de reden is dat veel Amerikaanse banen verdwenen zijn. Ze reageerde fel op die beschuldigingen. ''Shame on you Barack Obama. He insists on putting out misleading and false and discredited information.''
Haar volgende strategie was Obama belachelijk te maken. Het satirische programma Saturday Night Live nam in een sketch de vermeende media adoratie van Obama op de hak. Clinton greep de grap met beide handen aan om stelde dat de grappenmakers het bij het rechte eind hadden.
Gister kwam de stoot onder de gordel. Er dook een foto van Obama op tijdens een bezoek aan Afrika waarop hij een lokaal gewaad met een soort tulband draagt. Obama, wiens tweede naam Hussein is, moet nog steeds mensen overtuigen dat hij een Christen is en geen Moslim; iets wat deze foto lastig kan maken. Haar campagneteam ontkende eerst iets met de zaak te maken hebben; toen was vastgesteld dat de foto uit haar gelederen kwam, werd de beschuldiging omgedraaid. Het Obamateam was zo laag bij de grond dat ze de officiele klederdracht van een Afrikaans land niet passend vonden voor een Amerikaanse senator.
Vandaag is Clinton de kandidaat vol onbegrip. Op CNN vertelt ze dat ze "misunderstood" is. Mensen die haar op een afstand zien, denken dat ze een koude bitch is, maar zodra ze persoonlijk ontmoeten leren ze haar kennen als een warm mens met een innemende persoonlijkheid.
Over enkele minuten gaat het laatste debat beginnen en de vraag is welke Clinton we te zien krijgen. Gaat ze vol in de aanval? Zal ze Obama kleineren? Of de grootmoedige staatsvrouw spelen en dringende doch beleefd de onderlinge verschillen uitleggen? Niemand weet het, maar als ze de huidige gang van zaken niet verandert, zal ze snel een rol aanemen waarin we haar nog niet gezien hebben: die van verliezer.
In de afgelopen maanden heeft Clinton verschillende kanten van zich laten zien. Vlak voor de verkiezingen in New Hampshire brak ze in tranen uit toen iemand haar vroeg hoe het met haar ging. Analysten beschreven dat moment als doorslaggevend voor haar overwinning.
In de aanloop naar Super Tuesday was ze de koele kikker. Barack Obama had weliswaar een paar keer gewonnen, maar dat zou ze op die dag rechtzetten. Toen dat niet gebeurde, leek ze haar schouders op te halen: er kwamen immers nog voldoende verkiezingen om haar alsnog probleemloos de nominatie te bezorgen.
Obama begon vervolgens aan zijn zegereeks van 11 overwinningen op rij. Clinton onderging ze gelaten. Na iedere nederlaag sprak ze vol optimisme over de volgende verkiezing die ze zeker zou winnen. Toen er in de media stemmen opgingen dat haar campagne op sterven na dood was, goeide ze het roer weer om.
Ze begon met boos worden. Obama probeerde haar aan het NAFTA verdrag te koppelen dat tijdens Bill Clinton's presidentsschap werd getekend en in sommige ogen de reden is dat veel Amerikaanse banen verdwenen zijn. Ze reageerde fel op die beschuldigingen. ''Shame on you Barack Obama. He insists on putting out misleading and false and discredited information.''
Haar volgende strategie was Obama belachelijk te maken. Het satirische programma Saturday Night Live nam in een sketch de vermeende media adoratie van Obama op de hak. Clinton greep de grap met beide handen aan om stelde dat de grappenmakers het bij het rechte eind hadden.
Gister kwam de stoot onder de gordel. Er dook een foto van Obama op tijdens een bezoek aan Afrika waarop hij een lokaal gewaad met een soort tulband draagt. Obama, wiens tweede naam Hussein is, moet nog steeds mensen overtuigen dat hij een Christen is en geen Moslim; iets wat deze foto lastig kan maken. Haar campagneteam ontkende eerst iets met de zaak te maken hebben; toen was vastgesteld dat de foto uit haar gelederen kwam, werd de beschuldiging omgedraaid. Het Obamateam was zo laag bij de grond dat ze de officiele klederdracht van een Afrikaans land niet passend vonden voor een Amerikaanse senator.
Vandaag is Clinton de kandidaat vol onbegrip. Op CNN vertelt ze dat ze "misunderstood" is. Mensen die haar op een afstand zien, denken dat ze een koude bitch is, maar zodra ze persoonlijk ontmoeten leren ze haar kennen als een warm mens met een innemende persoonlijkheid.
Over enkele minuten gaat het laatste debat beginnen en de vraag is welke Clinton we te zien krijgen. Gaat ze vol in de aanval? Zal ze Obama kleineren? Of de grootmoedige staatsvrouw spelen en dringende doch beleefd de onderlinge verschillen uitleggen? Niemand weet het, maar als ze de huidige gang van zaken niet verandert, zal ze snel een rol aanemen waarin we haar nog niet gezien hebben: die van verliezer.
Wednesday, 20 February 2008
The Heat is On
Volgens de New York Times had John McCain acht jaar geleden een affaire. Of het waar is wordt ondergesneeuwd door twee belangrijkere vragen die het bericht oproept.
Om 19:00 plaatste de NYT het artikel "For McCain, Self-Confidence on Ethics Poses Its Own Risk" op hun Web site, waarin gezegd wordt dat McCain tijdens zijn presidentscampagne in 2000 "gevaarlijk close" was met een lobbyiste. Volgens twee medewerkers in die campagne zou de senator zich "onbehoorlijk" gedragen hebben. Ze zouden hem, om praatjes te voorkomen, op het hart gedrukt hebben het contact met haar te verbreken. Zijn weigering desillusioneerde de twee McCain supporters en bracht hen er bijna negen jaar later toe de openbaarheid te zoeken.
Na publicatie ondernam het campagneteam van McCain snel actie: binnen drie uur werd de affaire ontkend. De NYT maakt zich schuldig aan "riooljournalistiek," aldus McCain's PR manager."It is a shame that the New York Times has lowered its standards to engage in a hit-and-run smear campaign."
De vraag of McCain een amoureuze misstap beging is echter van ondergeschikt belang. Of hij zich eind jaren negentig schuldig maakte aan machtsmisbruik is wat echt men wil weten. De vrouw in kwestie, Vicki Iseman, werkte in 1999 als lobbyiste voor Paxson Communications, een grote geldschieter van McCain's presidentiele campagne. Ze vroeg McCain's staf een brief te sturen aan de Federal Communications Commission (FCC) om hen te vragen haast te maken met de goedkeuring van een voor Paxson belangrijke deal.
McCain stuurde niet een, maar twee brieven; een actie die de voorzitter van de FCC met een reprimande wegens ongewenste bemoeienis beantwoordde. Kort daarop verloor McCain de voorverkiezingen en werd de affaire op de achtergrond geschoven door de onbesliste uitslag tussen George Bush en Al Gore.
Niet iedereen verloor het verhaal uit het oog. De NYT ging weer op onderzoek, met het artikel van vanavond als resultaat. Maar hoe nieuw is dit nieuws? Volgens het McCain campagneteam is het bericht drie maanden oud. Er werd in december nauwelijks aandacht aan besteed omdat McCain's kansen voor de nominatie toen minimaal waren. De timing van de krant is "playing politics," volgens het McCain team en daarmee zou de krant de grenzen van het toelaatbare overschrijden. De NYT stelt dat ze de tijd nodig hadden om feiten te checken en dat er geen sprake is van "timing."
Online en op televisie gonzen inmiddels de berichten, reacties en opinies van de talking heads. De komende dagen zal leren of dit verhaal de ethische Straight Talk Express van McCain pootje haakt of de NYT tot excuses dwingt. Wie dacht dat er tot 4 maart niets gebeurde in de campagne komt bedrogen uit: the heat is on.
Om 19:00 plaatste de NYT het artikel "For McCain, Self-Confidence on Ethics Poses Its Own Risk" op hun Web site, waarin gezegd wordt dat McCain tijdens zijn presidentscampagne in 2000 "gevaarlijk close" was met een lobbyiste. Volgens twee medewerkers in die campagne zou de senator zich "onbehoorlijk" gedragen hebben. Ze zouden hem, om praatjes te voorkomen, op het hart gedrukt hebben het contact met haar te verbreken. Zijn weigering desillusioneerde de twee McCain supporters en bracht hen er bijna negen jaar later toe de openbaarheid te zoeken.
Na publicatie ondernam het campagneteam van McCain snel actie: binnen drie uur werd de affaire ontkend. De NYT maakt zich schuldig aan "riooljournalistiek," aldus McCain's PR manager."It is a shame that the New York Times has lowered its standards to engage in a hit-and-run smear campaign."
De vraag of McCain een amoureuze misstap beging is echter van ondergeschikt belang. Of hij zich eind jaren negentig schuldig maakte aan machtsmisbruik is wat echt men wil weten. De vrouw in kwestie, Vicki Iseman, werkte in 1999 als lobbyiste voor Paxson Communications, een grote geldschieter van McCain's presidentiele campagne. Ze vroeg McCain's staf een brief te sturen aan de Federal Communications Commission (FCC) om hen te vragen haast te maken met de goedkeuring van een voor Paxson belangrijke deal.
McCain stuurde niet een, maar twee brieven; een actie die de voorzitter van de FCC met een reprimande wegens ongewenste bemoeienis beantwoordde. Kort daarop verloor McCain de voorverkiezingen en werd de affaire op de achtergrond geschoven door de onbesliste uitslag tussen George Bush en Al Gore.
Niet iedereen verloor het verhaal uit het oog. De NYT ging weer op onderzoek, met het artikel van vanavond als resultaat. Maar hoe nieuw is dit nieuws? Volgens het McCain campagneteam is het bericht drie maanden oud. Er werd in december nauwelijks aandacht aan besteed omdat McCain's kansen voor de nominatie toen minimaal waren. De timing van de krant is "playing politics," volgens het McCain team en daarmee zou de krant de grenzen van het toelaatbare overschrijden. De NYT stelt dat ze de tijd nodig hadden om feiten te checken en dat er geen sprake is van "timing."
Online en op televisie gonzen inmiddels de berichten, reacties en opinies van de talking heads. De komende dagen zal leren of dit verhaal de ethische Straight Talk Express van McCain pootje haakt of de NYT tot excuses dwingt. Wie dacht dat er tot 4 maart niets gebeurde in de campagne komt bedrogen uit: the heat is on.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
