Christelijk-conservatief Amerika voelt zich een roepende in de woestijn. En een eigen presidentskandidaat naar voren schuiven lost ook niets op.
Christelijke, conservatieve Amerikenen zijn jarenlang op hun wenken bediend. Ronald Reagan vroeg - en kreeg - hun steun in ruil voor zijn inzet voor christelijke waarden. Newborn Christian George W. Bush kon zowel in 2000 als in 2004 op de stem van the Religious Right rekenen. Zijn anti-abortus, anti-homohuwelijk en pro-sexuele onthouding agenda sluit naadloos op hun standpunten aan.
In deze presidentscampagne zijn binnenlandse, sociale problemen echter nauwelijks aan de orde. Kandidaten worden gewogen op hun standpunten over Irak, olie, terrorisme en veiligheid. Nu de focus op buitenlandse wereldzaken ligt, voelen christelijke conservatieven zich achtergelaten. "Niemand van de kandidaten heeft tot nu toe de juiste snaar weten te raken," aldus een Christelijke organisatie woordvoerder.
Op alle Republikeinse kandidaten is wel iets aan te merken: Mitt Romney is weliswaar nu tegen abortus, maar sprak zich als gouverneur van Massachusetts uit voor legalisatie. En zijn Mormomengeloof spreekt ook al niet in zijn voordeel.
Rudy Giuliani's standpunten over het homohuwelijk en stamcel-onderzoek zijn te liberaal; bovendien is hij, met twee huwelijken achter de rug, ook niet het christelijke, conservatieve schoolvoorbeeld waar men naar op zoek is.
Fred Thompson stelde teleur door zich niet vierkant achter een federaal verbod op homohuwelijken te stellen. John McCain noemt zich weliswaar oer-conservatief, maar zijn standpunten laten zich ook niet in 100 procent voor of tegen samenvatten.
Ongeveer een kwart van de Amerikaanse stemgerechtigden is Christelijk-conservatief. Een eigen kandidaat naar voren schuiven lijkt dus een optie. Maar als de geschiedenis iets leert, is het wel dat er in het Amerikaanse twee-partijen stelsel geen ruimte is voor onafhankelijke presidentskandidaten.
In 1912 verdeelde oud-president Teddy Roosevelt als onafhankelijke kandidaat de Republikeinse partij, wat de Democraten de winst opleverde. Ross Perot deed hetzelfde in 1992; exit George Bush sr., entree Bill Clinton. Met de bijna drie procent stemmen die Ralph Nader kreeg had Al Gore in 2000 op zijn sloffen gewonnen.
Christelijk-conservatief Amerika zit in een onmogelijke spagaat. Moeten zij een Republikein kiezen om zo een Democratische president te voorkomen? Trouw blijven aan hun Christelijke standpunten en blanco stemmen? Of toch een eigen kandidaat steunen om zo gewetensbezwaren te voorkomen? Voorlopig is bidden voor stemadvies van hogerhand de enige optie.
Saturday, 20 October 2007
Thursday, 18 October 2007
Democratisch succes gegarandeerd
"Peilingen zijn onzin." "Negeer politieke commentaren." "Campagnes zijn onbelangrijk. "
Het lijkt vloeken in de kerk in dit politiek gekke land, maar op basis van zijn systeem lijkt Alan Lichtman gelijk te hebben. In zijn boek "The Keys to the White House," legt deze professor uit hoe je met de volgende dertien vragen feilloos de volgende president kan voorspellen.
1) Heeft de zittende partij na de laatste verkiezingen de meerderheid in het Congres?
2) Staat de zittende partij als een man achter haar kandidaat?
3) Is de zittende president kandidaat ?
4) Doet er een derde partij mee aan de verkiezingen?
5) Is het land, tijdens de verkiezingscampagne, in een recessie?
6) Was de economie tijdens de afgelopen presidentsperiode beter dan acht jaar daarvoor?
7) Wil de zittende partij het nationale beleid veranderen?
8) Was er tijdens de afgelopen presidentsperiode sprake van sociale onrust?
9) Heeft de zittende partij met schandalen te kampen gehad?
10) Heeft de zittende partij gefaald in buitenlandse- of militaire beleid?
11) Heeft de zittende partij succesen behaald in het buitenlandse- of militaire beleid?
12) Heeft de kandidaat van de zittende partij charisma?
13) Ontbreekt het de kandidaat van de andere partij aan charisma?
Als de antwoorden in zeven - of meer - gevallen negatief uitpakt voor de zittende partij, dan wint de uitdager. Als we de vragen op basis van de huidige situatie beantwoorden, levert dat het volgende op:
Vragen 1, 2 en 3: nee
Vraag 4: kan en dat zal ten koste gaan van de Republikeinen
Vraag 5: hangt af van de onrust op de huizenmarkt
Vraag 6: ja
Vraag 7: nee
Vragen 8, 9 en 10: ja
Vragen 11: nee
Vraag 12: nee, tenzij Rudy Giuliani de Republikeinse kandidaat wordt
Vraag 13: nee in het geval van Barack Obama en Hillary Clinton (met dank aan Bill).
Oftewel, het presidentsschap kan de Democraten niet meer ontgaan. Lichtman heeft zijn systeem op alle presidentsverkiezingen losgelaten. Al gelopen races worden met zijn systeem verduidelijkt; dat de race in 2000 spannend ging worden, zag hij al in 1999 aankomen; en zijn twee voorspelde winnaars - Gore in 2000 en Bush in 2004 - waren beide correct.
Dat Bush uiteindelijk in 2000 met het presidentsschap aan de haal ging, komt omdat het systeem uitgaat van het aantal stemmen en niet van het aantal kiesmannen.
Het lijkt vloeken in de kerk in dit politiek gekke land, maar op basis van zijn systeem lijkt Alan Lichtman gelijk te hebben. In zijn boek "The Keys to the White House," legt deze professor uit hoe je met de volgende dertien vragen feilloos de volgende president kan voorspellen.
1) Heeft de zittende partij na de laatste verkiezingen de meerderheid in het Congres?
2) Staat de zittende partij als een man achter haar kandidaat?
3) Is de zittende president kandidaat ?
4) Doet er een derde partij mee aan de verkiezingen?
5) Is het land, tijdens de verkiezingscampagne, in een recessie?
6) Was de economie tijdens de afgelopen presidentsperiode beter dan acht jaar daarvoor?
7) Wil de zittende partij het nationale beleid veranderen?
8) Was er tijdens de afgelopen presidentsperiode sprake van sociale onrust?
9) Heeft de zittende partij met schandalen te kampen gehad?
10) Heeft de zittende partij gefaald in buitenlandse- of militaire beleid?
11) Heeft de zittende partij succesen behaald in het buitenlandse- of militaire beleid?
12) Heeft de kandidaat van de zittende partij charisma?
13) Ontbreekt het de kandidaat van de andere partij aan charisma?
Als de antwoorden in zeven - of meer - gevallen negatief uitpakt voor de zittende partij, dan wint de uitdager. Als we de vragen op basis van de huidige situatie beantwoorden, levert dat het volgende op:
Vragen 1, 2 en 3: nee
Vraag 4: kan en dat zal ten koste gaan van de Republikeinen
Vraag 5: hangt af van de onrust op de huizenmarkt
Vraag 6: ja
Vraag 7: nee
Vragen 8, 9 en 10: ja
Vragen 11: nee
Vraag 12: nee, tenzij Rudy Giuliani de Republikeinse kandidaat wordt
Vraag 13: nee in het geval van Barack Obama en Hillary Clinton (met dank aan Bill).
Oftewel, het presidentsschap kan de Democraten niet meer ontgaan. Lichtman heeft zijn systeem op alle presidentsverkiezingen losgelaten. Al gelopen races worden met zijn systeem verduidelijkt; dat de race in 2000 spannend ging worden, zag hij al in 1999 aankomen; en zijn twee voorspelde winnaars - Gore in 2000 en Bush in 2004 - waren beide correct.
Dat Bush uiteindelijk in 2000 met het presidentsschap aan de haal ging, komt omdat het systeem uitgaat van het aantal stemmen en niet van het aantal kiesmannen.
Wednesday, 17 October 2007
Colbert for President

Hij is misschien aan de late kant, maar hij gaat het toch proberen. Stephen Colbert heeft zich gister officieel kandidaat gesteld voor de presidentsverkiezingen.
Om het zichzelf makkelijk te maken, kiest hij ervoor zowel aan de Democratische als de Republikeinse voorverkiezingen mee te doen.
Daarnaast gaat hij alleen in South-Carolina, zijn eigen staat, campagne voeren.
De Republikeinen gaat hij paaien met zijn patriotisme (hij bracht onlangs een boek uit, "I am America. And so can you)," en de Democraten - voornamelijk zwarten - met zijn voorliefde voor burgerrechten en het feit dat hij "blind is to race. I could be African American myself without even knowing it."
Stephen Colbert (spreek uit Colber) moet je wat dit betreft geen seconde serieus nemen. Hij is een komiek en is iedere avond te zien op Comedy Central met zijn Colbert Report (spreek uit repor.) De focus ligt op de Amerikaanse politiek en hij speelt de rol van oer-conservatieve Republikein.
In een decor met veel Stars en Stripes, een intro met de Amerikaanse adelaar waarin het woord "flagophile" voorkomt neemt hij het iedere avond op de regering. Tijdens het jaarlijkse Witte Huis correspondenten diner stak hij President Bush persoonlijk een hart onder de riem. De Decider in Chief doet alles goed en de links liberale media is het gevaar.
Zijn show moet je daarentegen verdomd serieus nemen. Hij ontvangt avond aan avond toonaangevende politici, Washington insiders en andere bekenden. In de twee jaar dat zijn show loopt heeft hij zich een plek verworven tussen de movers&shakers van Amerika.
De Republikeinse presidentskandidaat Mike Huckabee heeft hem zelfs als running mate gevraagd; iets wat dankzij zijn eigen kandidatuur natuurlijk niet doorgaat.
Het mooiste aan de show is dat Colbert met zijn ubernationalisme en blind vertrouwen in Bush cs Fox News op de hak neemt. Specifieker: hij persifleert Bill O'Reilly, een Fox talkshow host die het iedere avond over "extreem left" heeft die via hun "bloggosphere" Amerika bedreigt. Hun doel is een totalitaire staat waarin slechts ruimte is voor gayhuwelijken, drugs en desecularisatie.
Maar Colbert gaat verder dan persiflage. Door zo in zijn rol te blijven, maakt hij duidelijk hoe sommige Amerikanen denken. Het is subtiel, doordacht, geestig en geeft een goed beeld van de Amerikaanse samenleving. Het laat bovendien zien dat als de politiek maar interessant genoeg is, de grappen vanzelf komen. Waarom dacht je anders dat politieke satire in Nederland dood is?
Subscribe to:
Posts (Atom)