Russen, meteorieten, aliens, vulkanen, iedere avond wordt Amerika wel door iets anders bedreigd. Ik ken geen volk op de wereld dat zijn eigen land zo vaak ziet ontploffen, bevriezen of overstromen. De scenario's zijn voorspelbaar en simpel, maar ik kijk net zo lang tot dat ik de categorie van de rampenfilm kan bepalen.
De eerste soort heeft een wijze les: met de natuur kan je niet sollen. Wij kunnen alles proberen, maar tegen een nieuwe ijstijd/ vloedgolf/ vulkaan kan je niets doen.
Categorie twee focust op het menselijke leed. Families worden gescheiden, want niet iedereen kan worden gered. Er is namelijk maar beperkt ruimte in de atoomkelder/ reddingsloep/ vluchtauto.
Amerikanen zijn zo dol op eigen leed, en niet alleen omdat het allemaal maar film is. Er spreekt zelfmedelijken uit. Want ze hebben nog nooit een alles bedreigende natuurramp of bovenmenselijk leed meegemaakt. En dat steekt.
Afrika heeft honger, Europa kan terug kijken op een goeie, bloedige geschiedenis, Azie is met de tsunami terug in de top drie en Zuid-Amerika kan de hand schudden van een paar dictators in de juiste betekenis van het woord.
Maar Amerika? Revolutie, Burgeroorlog, het staartje van WOI, Pearl Harbour, minder dan twee keer zoveel doden in WOII als Nederland en een hele riedel domme oorlogen. Daarom grijpen ze 9/11 aan om zo lang moeilijk over te doen. Eigenlijk gaat het met Amerika - dat zichzelf graag als de langst lopende democratie neerzet - al heel lang, heel goed.
Maar vrijheid, rijkdom en onbeperkte mogelijkheden lijken niet genoeg. Wij hebben recht op ellende. Wij willen ook wel eens bezet worden; geef ons heden onze dagelijkse levensbedreigende situatie.
Amerikanen hebben behoefte aan angst, omdat ze deze emotie niet kennen. En dat wordt ze niet alleen door films aangesmeerd. Van de kerk moet je bang zijn voor homo's, van politici moet je vreemdelingen wantrouwen en de media waarschuwt voor alles: roltrappen, spullen uit China, Internet, je buren etc.
Deze behoefte aan angst wordt gevoed door de nog grotere behoefte aan helden. En omdat je die pas kan herkennen als het echt gevaarlijk wordt, kan je twee dingen doen. Of je overdrijft iedere situtatie, zodat iemand al snel als held kan worden neergezet; of je maakt films.
Vergezocht? Zolang het weerbericht hier "The Extreme Wheather" heet, begrijp je wat ik met overdrijven bedoel; helemaal als de Amerikaanse Gerrit Hiemstra de indruk blijft wekken dat hij de weersvoorspelling met gevaar voor eigen leven uit de klauwen van de weergoden heeft getrokken.
Tuesday, 31 July 2007
Monday, 30 July 2007
" A War We Might Win."
Eindelijk een goed bericht uit Irak: " A War We Might Win."
"Here is the most important thing Americans need to understand: We are finally getting somewhere in Iraq, at least in military terms. As two analysts who have harshly criticized the Bush administration’s miserable handling of Iraq, we were surprised by the gains we saw and the potential to produce not necessarily “victory” but a sustainable stability that both we and the Iraqis could live with." (NYT, 30 juli 2007)
De twee schrijvers van het stuk zijn verbonden aan het Brookings Institute, een - voor Amerikaanse begrippen - links/liberale denktank.
Hoewel de toon van het stuk gematigd (positief) is, was een aantal reacties dat niet. "Zelfs het linkse Brookings Institute trekt zijn handen van liberale Bush critici." "Democraten verliezen terrein." "De New York Times vertelt eindelijk de waarheid."
De reacties wekken de indruk dat Amerika al vier jaar aan het winnen was, maar dat links liberalen het tegendeel vertelden om President Bush aan te vallen. Zij gaan voorbij aan de gewijzigde strategie en de gevolgen van het inzetten van 30,000 extra soldaten.
Maar niet alleen conservatief Amerika laat zich horen. Links/ liberale/Democratische reacties spraken ook schande: "noem je dat winnen?" "We hebben al verloren." "Terugtrekken is de enige optie."
Dit artikel en de reacties tekenen nogmaals de problematiek die Irak heet. Alles wordt gewogen en beoordeeld langs de lat van de partijcultuur. Republikeinen zien alleen het goede, en Democraten alleen het slechte. Een gefundeerde, objectieve poging de gevolgen van de nieuwe strategie te analyseren wordt van alle kanten overschreeuwd.
Tegen de oorlog zijn omdat die op onjuiste gronden begonnen is, heeft op dit moment geen zin: Amerika is er. Terugtrekken omdat het al vier jaar nergens naar toe gaat, is ook zinloos. Irak ligt in puin, de Control Secure and Protect strategie lijkt te werken en Amerika heeft een morele plicht de burgers te beschermen.
Net zolang blijven tot Irak op eigen benen staat, lijkt de meest verstandige optie. De vraag is echter of het verstand tijd krijgt om de doorslag te geven.
"Here is the most important thing Americans need to understand: We are finally getting somewhere in Iraq, at least in military terms. As two analysts who have harshly criticized the Bush administration’s miserable handling of Iraq, we were surprised by the gains we saw and the potential to produce not necessarily “victory” but a sustainable stability that both we and the Iraqis could live with." (NYT, 30 juli 2007)
De twee schrijvers van het stuk zijn verbonden aan het Brookings Institute, een - voor Amerikaanse begrippen - links/liberale denktank.
Hoewel de toon van het stuk gematigd (positief) is, was een aantal reacties dat niet. "Zelfs het linkse Brookings Institute trekt zijn handen van liberale Bush critici." "Democraten verliezen terrein." "De New York Times vertelt eindelijk de waarheid."
De reacties wekken de indruk dat Amerika al vier jaar aan het winnen was, maar dat links liberalen het tegendeel vertelden om President Bush aan te vallen. Zij gaan voorbij aan de gewijzigde strategie en de gevolgen van het inzetten van 30,000 extra soldaten.
Maar niet alleen conservatief Amerika laat zich horen. Links/ liberale/Democratische reacties spraken ook schande: "noem je dat winnen?" "We hebben al verloren." "Terugtrekken is de enige optie."
Dit artikel en de reacties tekenen nogmaals de problematiek die Irak heet. Alles wordt gewogen en beoordeeld langs de lat van de partijcultuur. Republikeinen zien alleen het goede, en Democraten alleen het slechte. Een gefundeerde, objectieve poging de gevolgen van de nieuwe strategie te analyseren wordt van alle kanten overschreeuwd.
Tegen de oorlog zijn omdat die op onjuiste gronden begonnen is, heeft op dit moment geen zin: Amerika is er. Terugtrekken omdat het al vier jaar nergens naar toe gaat, is ook zinloos. Irak ligt in puin, de Control Secure and Protect strategie lijkt te werken en Amerika heeft een morele plicht de burgers te beschermen.
Net zolang blijven tot Irak op eigen benen staat, lijkt de meest verstandige optie. De vraag is echter of het verstand tijd krijgt om de doorslag te geven.
Amerika is nog lang niet klaar in Irak
Europa stond in 1938 op een kruispunt. Duitsland had zijn zinnen gezet op Tsjecho-Slowakije en dreigde met oorlog. Engeland en Frankrijk gaven de voorkeur aan overleg en vrede. Tijdens topoverleg in München werd de vrede - althans voorlopig - bewaard.
In de aanloop naar de oorlog in Irak verwees de Bush regering vaak naar dit moment. Volgens hen had de Tweede Wereld oorlog voorkomen kunnen worden als Hitler toen zijn zin niet had gekregen. Frankrijk en Engeland hadden niet moeten praten, maar vechten. Amerika zou dezelfde fout in de War on Terror niet maken.
Als München 1938 Irak 2003 was, dan is Irak 2007 het na-oorlogse Duitsland. Niet het murw gebombardeerde, verdeelde, schuldbewuste Duitsland van 1945, maar het door militie geweld en gebrek aan gezag verscheurde Duitsland van 1918. Extreem links en extreem rechts bevechten elkaar om het gat te vullen dat Keizer Wilhem II heeft achter gelaten. De economie ligt plat, ondanks het Rurhgebied en het Verdrag van Versailles frusteert vervulling van het Duitse potentieel. Binnen 20 jaar is Europa met een nieuwe Duitse dictator en weer een oorlog terug bij af.
Als de 160.000 Amerikaanse troepen zich nu terug trekken, zoals meer dan 60 procent van de bevolking wil, staat Irak een zelfde lot te wachten. Er zal lange tijd gevochten worden tussen verschillende groepen, de bevolking krijgt het steeds zwaarder en gebrek aan eten en veiligheid maakt de keuze voor extremen waarschijnlijker. De partij die als overwinnaar te voor schijn komt, is of een dictator van het kaliber Saddam of een streng Islamitisch bewind. Beide gevallen voorkomen een langdurig stabiele situatie.
Na vier jaar mismanagement lijkt de nieuwe Amerikaanse strategie succesvol te zijn. Irak is nog lang geen vakantieland, maar lijkt aan de beterende hand. Op basis van historische vergelijkingen moet het Marshall plan de voorkeur krijgen boven Versailles en Vietnam.
In de aanloop naar de oorlog in Irak verwees de Bush regering vaak naar dit moment. Volgens hen had de Tweede Wereld oorlog voorkomen kunnen worden als Hitler toen zijn zin niet had gekregen. Frankrijk en Engeland hadden niet moeten praten, maar vechten. Amerika zou dezelfde fout in de War on Terror niet maken.
Als München 1938 Irak 2003 was, dan is Irak 2007 het na-oorlogse Duitsland. Niet het murw gebombardeerde, verdeelde, schuldbewuste Duitsland van 1945, maar het door militie geweld en gebrek aan gezag verscheurde Duitsland van 1918. Extreem links en extreem rechts bevechten elkaar om het gat te vullen dat Keizer Wilhem II heeft achter gelaten. De economie ligt plat, ondanks het Rurhgebied en het Verdrag van Versailles frusteert vervulling van het Duitse potentieel. Binnen 20 jaar is Europa met een nieuwe Duitse dictator en weer een oorlog terug bij af.
Als de 160.000 Amerikaanse troepen zich nu terug trekken, zoals meer dan 60 procent van de bevolking wil, staat Irak een zelfde lot te wachten. Er zal lange tijd gevochten worden tussen verschillende groepen, de bevolking krijgt het steeds zwaarder en gebrek aan eten en veiligheid maakt de keuze voor extremen waarschijnlijker. De partij die als overwinnaar te voor schijn komt, is of een dictator van het kaliber Saddam of een streng Islamitisch bewind. Beide gevallen voorkomen een langdurig stabiele situatie.
Na vier jaar mismanagement lijkt de nieuwe Amerikaanse strategie succesvol te zijn. Irak is nog lang geen vakantieland, maar lijkt aan de beterende hand. Op basis van historische vergelijkingen moet het Marshall plan de voorkeur krijgen boven Versailles en Vietnam.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
